Skip to content

Rozpoznanie klatki piersiowej aortalnej za pomocą nieinwazyjnych procedur obrazowania ad 5

2 miesiące ago

56 words

Dwadzieścia siedem z 32 pacjentów ze zmianami typu A przeszło zabieg chirurgiczny; w okresie od 11 do 58 lat wystąpiły trzy zgony przedoperacyjne i trzy pooperacyjne. Mediana czasu pomiędzy początkową hospitalizacją a interwencją chirurgiczną wynosiła 13,5 godziny u pacjentów z ostrymi przecięciami typu A i 8 dni u osób z podostry uszkodzeniami (P <0,01). Operację wykonywano rzadziej w przypadku rozcięć typu B (15 z 30 przypadków) i zawsze w sposób planowy, od pięciu dni do pięciu miesięcy po hospitalizacji. Czterech pacjentów z leczonymi medycznie rozcięciami typu B zmarło od 10 dni do 3 miesięcy po przyjęciu do szpitala. Uczulenia TEE, RTG oraz MRI w celu wykrycia rozcięcia były doskonałe i nie różniły się między ostrymi i podostrego uszkodzeniami; czułość TTE była suboptymalna w przypadku rozwarstwienia typu A (szczególnie w przypadku ostrych zmian chorobowych) i nie była przydatna w ostrych lub podostrych zmianach typu B (tabela 2). Tabela 3. Tabela 3. Charakterystyka pacjenta, procedury diagnostyczne i potwierdzone ustalenia. Charakterystyka grup pacjentów i informacje na temat procedur walidacji przedstawiono w tabeli 3; u 62 z 110 pacjentów sekcję aorty piersiowej potwierdzono przez angiografię lub ocenę morfologiczną, która ujawniła spektrum objawów podobnych do wcześniejszych badań obrazowych u pacjentów z chorobą aortalną [19,21,24,2, 55,46].
Tabela 4. Tabela 4. Wykrywanie i klasyfikacja rozcięcia aorty piersiowej, zgodnie z procedurą obrazowania. W tabeli 4 podsumowano niezależny potencjał diagnostyczny każdej metody obrazowania, zarówno w przypadku wykrywania i klasyfikacji cięcia, jak i związanych z nim ustaleń. MRI był diagnostycznym rozwarstwieniem aorty u 58 z 59 pacjentów z dodatnimi wynikami; podobnie, TEE był diagnostyczny u 43 z 44 pacjentów, podczas gdy rentgenowski tomograf komputerowy nie zidentyfikował 3 z 48 pacjentów, których diagnozy zostały potwierdzone przez angiografię, ocenę morfologiczną lub jedno i drugie. Czułość MRI, TEE i rentgenowskiej tomografii komputerowej wynosiła odpowiednio 98,3, 97,7 i 93,8 procent, znacznie więcej niż TTE (59,3 procent, P <0,005). Było jedno fałszywie pozytywne stwierdzenie na MRI, cztery na rentgenowskim CT i sześć na TEE, powodując swoistość 97,8 procent dla MRI, 87,1 procent dla CT i 76,9 procent dla TEE (P <0,05 dla porównania z MRI) .
Tabela 5. Tabela 5. Potencjał diagnostyczny TTE, TEE, RTG rentgenowskiego i MRI do wykrywania torakularnej dyssekcji u 47 pacjentów, którzy przeszli przez wszystkie cztery zabiegi. Czułości MRI i TEE dla rozcięć typu A wynosiły odpowiednio 100 i 96,4%, a więc były znacząco wyższe niż CT i TTE (P <0,05). Co więcej, ze specyficznością 98,6% i 100%, MRI i CT były najbardziej specyficznymi metodami wykluczania cięcia z aortą wstępującą (P <0,05 dla porównania z TEE i TTE). W przypadku rozszczepień typu B, MRI, TEE i rentgen rentgenowski miały podobny potencjał diagnostyczny, z czułością odpowiednio 96,5, 100 i 96,0 procent i były znacząco lepsze niż TTE (P <0,005). Ta koncepcja została potwierdzona przez subanalizę 47 pacjentów, którzy przeszli wszystkie cztery procedury obrazowania [podobne: promed wołomin, kasjopeja rybnik, hipokrates łańcut ]

0 thoughts on “Rozpoznanie klatki piersiowej aortalnej za pomocą nieinwazyjnych procedur obrazowania ad 5”