Skip to content

Związek między polimorfizmem genu syntazy glikogenu a cukrzycą zależną od insuliny

2 miesiące ago

487 words

Istnieją silne dowody na to, że cukrzyca insulinoniezależna (NIDDM) jest zaburzeniem genetycznym1,2. Zgodność u identycznych bliźniąt jednojajowych zbliża się do 90 procent, 3, a ryzyko na całe życie NIDDM wynosi około 40 procent u dzieci z jednym rodzicem z cukrzycą4. Oporność mięśni i wątroby na insulinę jest cechą charakterystyczną pacjentów z NIDDM5,6. W mięśniach glukoza jest utleniana do dwutlenku węgla i wody lub magazynowana jako glikogen. Defekty w szlaku nieoksydacyjnym (tj. Synteza glikogenu) dominują we wczesnych stadiach cukrzycy, a także występują u osób o zwiększonym ryzyku NIDDM6-8. Wykazano zaburzenia aktywacji kluczowego enzymu syntezy glikogenu, syntazy glikogenu u pacjentów z NIDDM9 i opornymi na insulinę krewnymi pierwszego stopnia takich pacjentów8,10. Nie ma jednak jak dotąd dowodów na związek NIDDM i insulinooporności z genem syntazy glikogenu. Celem tego badania było ustalenie, czy polimorfizm genu ludzkiej syntazy glikogenu jest związany z NIDDM ogólnie, a w szczególności z opornością na insulinę. Aby to osiągnąć, przebadaliśmy pacjentów z NIDDM i osobników bez rodzinnej historii NIDDM pod względem polimorfizmów w genie syntazy glikogenu z ludzką sondą DNA komplementarnej syntezy glikogenu (cDNA).
Metody
Przedmioty
Przebadaliśmy 107 niepowiązanych pacjentów z NIDDM i 164 niespokrewnionych osób bez cukrzycy bez rodzinnej historii NIDDM. Pacjenci z NIDDM byli kolejnymi pacjentami widzianymi w ambulatorium. Osoby bez cukrzycy pochodziły z tej samej grupy etnicznej i zostały zwerbowane od małżonków pacjentów z cukrzycą (67 osób), członków personelu Uniwersytetu w Helsinkach (66 osób) i pacjentów bez cukrzycy w przychodni (31 osób). Ponadto zbadano 18 członków trzech rodzin w celu ustalenia, czy możliwy polimorfizm został odziedziczony w sposób mendlowski. Wszyscy pacjenci z NIDDM byli leczeni dietą, doustnymi lekami hipoglikemizującymi lub obiema. Podgrupa 32 pacjentów z cukrzycą przeszła badania z użyciem klamry euglikemicznej z hiperinsulinemią, a 15 pacjentów z cukrzycą poddano biopsji mięśnia w celu pomiaru białka syntazy glikogenu. Żaden z tych pacjentów nie miał klinicznych dowodów na chorobę serca, wątroby lub nerek ani na chorobę endokrynologiczną inną niż cukrzyca. Uzyskano świadomą zgodę wszystkich podmiotów, a protokół badania został zatwierdzony przez lokalny komitet etyczny.
Badania DNA
Genomowy DNA ekstrahowano z zamrożonych leukocytów krwi obwodowej standardowymi metodami11. Podwielokrotności DNA (5 .g) trawiono 13 różnymi enzymami restrykcyjnymi (Apal, BamHI, Bglll, EcoRI, EcoRV, HindIII, MspI, Ncol, PstI, PvuII, TaqI, XmnI i XbaI) w celu poszukiwania polimorfizmów. Uzyskane fragmenty rozdzielono za pomocą elektroforezy w żelu agarozowym, przeniesiono na filtry nitrocelulozowe, hybrydyzowano z sondą cDNA ludzkiej syntazy glikogenu, 12 i znakowano fosforem-32 (aktywność właściwa, 0,6 mikro Cpa na nanogram DNA). Filtry poddano wstępnej hybrydyzacji za pomocą roztworu zawierającego 4 x bufor soli sodowej cytrynianu sodu (SSC) (1x SSC to 0,15 M chlorek sodu i 0,015 M cytrynian sodu), 10 x roztwór Denhardta, 0,1 M bufor fosforanowy (pH 6,8), mg DNA śledzia-nasienia na 20 ml roztworu i 5 procent siarczanu dekstranu w temperaturze 65 ° C przez 24 godziny
[więcej w: wulkanex konin, vektra złom, arabeska legionowo ]

0 thoughts on “Związek między polimorfizmem genu syntazy glikogenu a cukrzycą zależną od insuliny”